Wakacje już także za nami. Przy okazji trochę przerwy od bloga.
Czas nadrobić zaległości :)
Tym razem będzie o górach, a dokładniej o tym jak zabrać tam dwulatka - czyli takiego małego człowieka, co już swoje waży, a daleko sam nie zajdzie*.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 18-24 m.ż.. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 18-24 m.ż.. Pokaż wszystkie posty
środa, 18 września 2013
poniedziałek, 26 sierpnia 2013
Woreczki sensoryczne
Co mają ze sobą wspólnego kontuzja nogi i fajna zabawa sensoryczna?
Nie, wcale kontuzja nie była efektem zabawy, wręcz odwrotnie. Okład z lodu zamienił się w ciepło-zimne woreczki sensoryczne. Mama robiła zimne okłady na zbolałą kostkę, synek ciepłe na nóżki, rączki... Można też było macać lód i cieciorkę oraz porównywać temperaturę. Pewnie w przyjemniejszych okolicznościach można by jeszcze urozmaicić tą zabawę.
Nie, wcale kontuzja nie była efektem zabawy, wręcz odwrotnie. Okład z lodu zamienił się w ciepło-zimne woreczki sensoryczne. Mama robiła zimne okłady na zbolałą kostkę, synek ciepłe na nóżki, rączki... Można też było macać lód i cieciorkę oraz porównywać temperaturę. Pewnie w przyjemniejszych okolicznościach można by jeszcze urozmaicić tą zabawę.
ciepły woreczek z cieciorką
zimny woreczek z kostkami lodu
wtorek, 6 sierpnia 2013
Inny pomysł, czyli o recyklingu
Czasami robimy zabawki typu "coś z niczego", wykorzystując np. kartonowe pudełka, pudełeczka po kremach, puste plastikowe butelki itp. Jedne podobały się bardziej, inne mniej. Jedne dość długo cieszyły się zainteresowaniem, inne posłużyły nam na chwilę. Tym razem wpadłam na pomysł, żeby zrobić kręgle, wykorzystując do tego puste butelki po jogurtach. W sumie - mają wielkość kręgli dla dzieci, podobny kształt, dobrze stoją i łatwo się przewracają... czego chcieć więcej?
Zebraliśmy 6 buteleczek, umyłam, zdjęłam z nich kolorowe folie, zadbałam o odpowiedni koszyczek do przechowywania, znalazłam piłkę i zaczęłam pokazywać mojemu dwulatkowi, na czym polega zabawa. No i krzyk! Bo nie, nie tu!!! Zamiast zainteresowania, rozpacz. Bywa. Ostatnio dość często. Myślę sobie, może jak ja będę się bawić i zobaczy, o co chodzi, to się zainteresuje...
I owszem, nastała chwila spokoju. Po czym moje dziecko wzięło butelki, jedna po drugiej i elegancko zgniotło. Cóż, z takim pomysłem, ciężko dyskutować! W końcu śmieć, to śmieć, zgnieść i do kosza :)
Zebraliśmy 6 buteleczek, umyłam, zdjęłam z nich kolorowe folie, zadbałam o odpowiedni koszyczek do przechowywania, znalazłam piłkę i zaczęłam pokazywać mojemu dwulatkowi, na czym polega zabawa. No i krzyk! Bo nie, nie tu!!! Zamiast zainteresowania, rozpacz. Bywa. Ostatnio dość często. Myślę sobie, może jak ja będę się bawić i zobaczy, o co chodzi, to się zainteresuje...
I owszem, nastała chwila spokoju. Po czym moje dziecko wzięło butelki, jedna po drugiej i elegancko zgniotło. Cóż, z takim pomysłem, ciężko dyskutować! W końcu śmieć, to śmieć, zgnieść i do kosza :)
poniedziałek, 22 lipca 2013
Ćwiczenia z życia praktycznego - smarowanie pieczywa masłem
Jedną z czynności wykonywanych podczas śniadań i kolacji jest smarowanie pieczywa masłem. Rodzice to robią, dziecko patrzy i w końcu samo zaczyna wyciągać nóż w kierunku maselniczki. Okazuje się, że czynność jest trudna, ale jak w każdym przypadku, praktyka czyni mistrza. No i w końcu mamy całkiem sensowną kromkę z masłem. Można rzec - bułka z masłem :)
wtorek, 16 lipca 2013
Nietypowe farby
Farby domowej roboty. Pomysł nie mój, podpatrzony na jednym z blogów. Niestety nie pamiętam gdzie (jak znajdę, uzupełnię źródło). Przyznam też, że wydał mi się dziwny i raczej nie do powtarzania. Aż do czasu, gdy moje małe Szczęście zaczęło szukać farb, które się skończyły...
piątek, 21 czerwca 2013
Porządek wokół nas cz.2
Jak pisałam wcześniej, mamy od niedawna regały na zabawki. Przy czym wszyscy (czyli mama, tata i synek) powoli uczymy się odkładania ich na miejsce, tuż po skończonej zabawie. I chyba wszystkim trochę opornie to idzie. Dziś po raz pierwszy, Franek sam odłożył po sobie to, czym się bawił, mimo, że wyraźnie chciał już pobiec i zająć się czymś innym. Widać było moment zatrzymania i zastanowienia. Bez żadnej zachęty czy prośby z mojej strony. :)
Dodam, że Franio zaskakuje mnie też w pilnowaniu porządku w innych sytuacjach - np. jak znajdzie jakiś śmieć, sam zanosi go do kosza. Wczoraj na przykład, usilnie szukaliśmy kosza w sklepie, biegnąc z papierkiem w ręku pomiędzy regałami.
Cóż, takie zachowania mobilizują do dawania dobrego przykładu :)
Dodam, że Franio zaskakuje mnie też w pilnowaniu porządku w innych sytuacjach - np. jak znajdzie jakiś śmieć, sam zanosi go do kosza. Wczoraj na przykład, usilnie szukaliśmy kosza w sklepie, biegnąc z papierkiem w ręku pomiędzy regałami.
Cóż, takie zachowania mobilizują do dawania dobrego przykładu :)
czwartek, 20 czerwca 2013
Latające karteczki
Nasza najnowsza zabawa - latające paski papieru. Spuszczane z góry, wirują w powietrzu. Dla Franka fascynujące :) Niestety, nie udało mi się nakręcić filmiku. Postaram się to uzupełnić.
poniedziałek, 17 czerwca 2013
Tajemniczy sznureczek
Od kilku dni mój synek wnosił na łóżko śmieciarkę i pokazywał przyczepiony z przodu sznureczek. Ewidentnie chciał, żebym coś z nim zrobiła. A ja zupełnie nie mogłam zgadnąć, o co chodzi.
Aż tu w końcu mama załapała :)
środa, 5 czerwca 2013
Kolorowe skupienie
Farbki do malowania palcami. Pierwszy raz wypróbowane jakiś czas temu. W sumie z początku obydwoje z Frankiem nie do końca wiedzieliśmy, jak ich używać i powoli odkrywaliśmy, że to może być fajne.
W między czasie dostałam śliczną zakładkę do książki, wykonaną metodą farby-palce.
W między czasie dostałam śliczną zakładkę do książki, wykonaną metodą farby-palce.
wtorek, 21 maja 2013
Wspólne pieczenie jako sposób na uspokojenie i zabawę rozwojową
Przyznam się - dziś od rana zupełnie nie mam cierpliwości. Przedpołudnie jakoś przetrwaliśmy, głównie dzięki wiośnie i możliwości wyjścia na dłużej z domu. Po drzemce (również mojej, bo jednak niewyspana mama, to zła mama) zrobiło się nieco lepiej. Ale w obliczu późniejszego powrotu taty, postanowiłam zaaranżować jakąś dłuższą zabawę, aby przetrwać do wieczora.
I padło na pieczenie ciastek.
I padło na pieczenie ciastek.
wtorek, 14 maja 2013
Klocki i kreatywność
W naszym domu trwa ostatnio wielkie zafascynowanie klockami. Od dawna mamy zestaw z samochodem, na którym synek powoli wprawiał się do łączenia i rozłączania elementów. Natomiast niedawno dostał zestaw sklep. Miałam obiekcje, że pewnie jest jeszcze na to za mały. Ale okazuje się, że klocki są super :)
Przy czym widać dużą kreatywność, bo elementy sklepu mogą służyć do zbudowania zarówno ciuchci, jak i gigantycznej wieży.
I tu refleksja, że może lepiej mieć jednak zwykłe klocki, które będą ciągle pobudzać wyobraźnię, niż takie sprofilowane sklepy, stacje benzynowe itp.? Czy takie sprofilowanie nie zmniejsza dziecięcej kreatywności?
Ciuchcia, jako efekt wizyty w Muzeum Kolejnictwa
(rampa do wchodzenia też jest :)
Przy czym widać dużą kreatywność, bo elementy sklepu mogą służyć do zbudowania zarówno ciuchci, jak i gigantycznej wieży.
I tu refleksja, że może lepiej mieć jednak zwykłe klocki, które będą ciągle pobudzać wyobraźnię, niż takie sprofilowane sklepy, stacje benzynowe itp.? Czy takie sprofilowanie nie zmniejsza dziecięcej kreatywności?
Ciuchcia, jako efekt wizyty w Muzeum Kolejnictwa
(rampa do wchodzenia też jest :)
Mega wieża zbudowana wspólnie z nianią:
niedziela, 14 kwietnia 2013
Zabawy słownikowe
Ostatnio ulubioną książką mojego synka stał się słownik obrazkowy dla sześciolatków :)
Kupiony kiedyś przeze mnie, na zajęcia z dziećmi, znaleziony przez synka i przywłaszczony.
Spędza przy nim codziennie mnóstwo czasu, oglądamy wszystkie obrazki i nazywamy. I przy okazji uczymy się wielu nowych słów.
Okazuje się, że taki słownik jest bardzo adekwatny, nie tylko dla sześciolatków, uczących się czytać, ale też dla półtoraroczniaków, uczących się mówić :)
Kupiony kiedyś przeze mnie, na zajęcia z dziećmi, znaleziony przez synka i przywłaszczony.
Spędza przy nim codziennie mnóstwo czasu, oglądamy wszystkie obrazki i nazywamy. I przy okazji uczymy się wielu nowych słów.
Okazuje się, że taki słownik jest bardzo adekwatny, nie tylko dla sześciolatków, uczących się czytać, ale też dla półtoraroczniaków, uczących się mówić :)
środa, 27 marca 2013
Walkę o samodzielność i autonomię czas zacząć
Od jakiegoś czasu miewamy w domu cyrk.
Występy wyglądają mniej więcej tak:
M: Zmienimy teraz pieluchę
S: Nie!
M: Masz kupę, trzeba zmienić Ci pieluszkę
S: Nie (i akurat teraz jest strasznie zajęty jakąś zabawką)
M: Kochanie, pielucha
S: (Jest już po drugiej stronie pokoju)
T: Choć założymy piżamkę
S: Neeee
T: Idziesz spać, zakładamy piżamkę
S: (Przy próbie zakładania ubranka zamienia się w ośmiornicę lub innego stworka o wielu, szybko poruszających się odnóżach i bardzo gibkim grzbiecie)
Inne tematy przedtatwień to m.in.: "Idziemy na spacer (zakładamy ciepłe ubranie)", "Zdejmujemy piżamę".
Ze swojej strony próbowaliśmy różnych metod i sztuczek: coś ciekawego do zajęcia uwagi, tłumaczenie, cierpliwe wracanie do tematu, upór i konsekwencja w działaniu... Przy jednych jest więcej "nie" przy innych więcej wicia się lub krzyku i płaczu.
Aż przyszła pewna myśl. Że nasze dziecko robi to, co robi, bo walczy o samodzielność i autonomię.
Za tą myślą poszło danie większego udziału w działaniach synkowi. Przyznam, że głównie to tata ma tyle cierpliwości :)
No i za nimi już kilka takich powolnych sesji, kiedy synek sam, z pewnym wsparciem taty, zdejmował bluzkę, spodenki, rozpinał pieluchę itp. Odbywało się bez krzyku i płaczu.
W sumie nie jest to niezawodna metoda. Ale myślę, że dobra obserwacja i pomoc w zrozumieniu, z czego wynika bunt naszego półtoraroczniaka.
Druga (tym razem bardziej moja) obserwacja w tym temacie, jest taka, że gdy nie staram się za wszelką siłę przeforsować swojego zdania (czyt. np. zmienić pieluchy), to za jakiś czas da się to zrobić bez awantury. Tak jakby synek musiał dojrzeć do tej decyzji. W efekcie czasami kończy się przerwaniem akcji w środku i bieganiem jakiś czas bez pieluszki ;)
A propo przeczytałam dziś w książce "Nie z miłości" Jespera Juul:
"Często ociągają się ze spełnianiem próśb i poleceń dotyczących mycia zębów, ubrania się, sprzątania, czy odrobienia lekcji. Kiedy ich spzreciw - ich NIE - spotyka się z krytyką, próbami przekonywania, motywowania, naciskiem, groźbami albo obietnicami, może dojść do sytuacji, kiedy obie strony doznają uszczerbku na swej godności. Gdy jednak rodzic zadowoli się powtórzeniem swojej prośby i odejdzie na chwilę - choćby na parę minut - da dziecku szansę na przemyślenie jego niechęci do współdziałania. Dzięki tyemu będzie mogło powiedzieć TAK, zachowując swoją integralność, a nie po prostu zgodzić się z przymusu."
Występy wyglądają mniej więcej tak:
M: Zmienimy teraz pieluchę
S: Nie!
M: Masz kupę, trzeba zmienić Ci pieluszkę
S: Nie (i akurat teraz jest strasznie zajęty jakąś zabawką)
M: Kochanie, pielucha
S: (Jest już po drugiej stronie pokoju)
T: Choć założymy piżamkę
S: Neeee
T: Idziesz spać, zakładamy piżamkę
S: (Przy próbie zakładania ubranka zamienia się w ośmiornicę lub innego stworka o wielu, szybko poruszających się odnóżach i bardzo gibkim grzbiecie)
Inne tematy przedtatwień to m.in.: "Idziemy na spacer (zakładamy ciepłe ubranie)", "Zdejmujemy piżamę".
Ze swojej strony próbowaliśmy różnych metod i sztuczek: coś ciekawego do zajęcia uwagi, tłumaczenie, cierpliwe wracanie do tematu, upór i konsekwencja w działaniu... Przy jednych jest więcej "nie" przy innych więcej wicia się lub krzyku i płaczu.
Aż przyszła pewna myśl. Że nasze dziecko robi to, co robi, bo walczy o samodzielność i autonomię.
Za tą myślą poszło danie większego udziału w działaniach synkowi. Przyznam, że głównie to tata ma tyle cierpliwości :)
No i za nimi już kilka takich powolnych sesji, kiedy synek sam, z pewnym wsparciem taty, zdejmował bluzkę, spodenki, rozpinał pieluchę itp. Odbywało się bez krzyku i płaczu.
W sumie nie jest to niezawodna metoda. Ale myślę, że dobra obserwacja i pomoc w zrozumieniu, z czego wynika bunt naszego półtoraroczniaka.
Druga (tym razem bardziej moja) obserwacja w tym temacie, jest taka, że gdy nie staram się za wszelką siłę przeforsować swojego zdania (czyt. np. zmienić pieluchy), to za jakiś czas da się to zrobić bez awantury. Tak jakby synek musiał dojrzeć do tej decyzji. W efekcie czasami kończy się przerwaniem akcji w środku i bieganiem jakiś czas bez pieluszki ;)
A propo przeczytałam dziś w książce "Nie z miłości" Jespera Juul:
"Często ociągają się ze spełnianiem próśb i poleceń dotyczących mycia zębów, ubrania się, sprzątania, czy odrobienia lekcji. Kiedy ich spzreciw - ich NIE - spotyka się z krytyką, próbami przekonywania, motywowania, naciskiem, groźbami albo obietnicami, może dojść do sytuacji, kiedy obie strony doznają uszczerbku na swej godności. Gdy jednak rodzic zadowoli się powtórzeniem swojej prośby i odejdzie na chwilę - choćby na parę minut - da dziecku szansę na przemyślenie jego niechęci do współdziałania. Dzięki tyemu będzie mogło powiedzieć TAK, zachowując swoją integralność, a nie po prostu zgodzić się z przymusu."
wtorek, 19 marca 2013
Oryginalne śniadanie i jego korzyści
Wczoraj rano, gdy zabierałam się właśnie do szykowania śniadania, mój synek otworzył naszą szafkę-spiżarkę, popatrzył chwilę i zdecydowanym ruchem wyjął z niej słoiczek z zupką kalafiorową. Następnie pomaszerował do stołu i postawił go przy swoim miejscu.
Więc zaczęłam tłumaczyć, że to, co wyjął to zupka kalafiorowa, że takie rzeczy jada się na obiad... Synek, niewiele myśląc, poszedł do szuflady ze sztućcami i wyjął z niej łyżeczkę, gotowy do skonsumowania śniadania.
Już wzięłam wdech, żeby kontynuować tłumaczenie, że na śniadanie będzie coś innego... Ale pomyślałam - właściwie dlaczego nie chcę żeby zjadł tą zupę? I jedyna odpowiedź jaka mi przyszła do głowy to fakt, że ja bym na to nie wpadła, bo przyzwyczaiłam się, że zupy warzywne jada się na obiad, ewentualnie na kolację. Ok. Ale czy fakt, że ja bym na to nie wpadła, jest dobrym argumentem? No, nie. Czy ta zupa mu zaszkodzi? Nie.
No i zjadł. Cały słoik, ze smakiem! Widać było, że chętnie zjadł by więcej.
I tak myślę, że to ważna lekcja dla nas wszystkich.
Dla mnie, żeby pozwalać na samodzielność wyborów. Bo co się stało? Dziecko zjadło ciepłe, pożywne śniadanie.
A dla naszego synka to informacja, że jest słuchany, że jego zdanie ma znaczenie, a przede wszystkim, że ma wpływ na rzeczywistość - a to bardzo ważna potrzeba wszystkich ludzi.
Więc zaczęłam tłumaczyć, że to, co wyjął to zupka kalafiorowa, że takie rzeczy jada się na obiad... Synek, niewiele myśląc, poszedł do szuflady ze sztućcami i wyjął z niej łyżeczkę, gotowy do skonsumowania śniadania.
Już wzięłam wdech, żeby kontynuować tłumaczenie, że na śniadanie będzie coś innego... Ale pomyślałam - właściwie dlaczego nie chcę żeby zjadł tą zupę? I jedyna odpowiedź jaka mi przyszła do głowy to fakt, że ja bym na to nie wpadła, bo przyzwyczaiłam się, że zupy warzywne jada się na obiad, ewentualnie na kolację. Ok. Ale czy fakt, że ja bym na to nie wpadła, jest dobrym argumentem? No, nie. Czy ta zupa mu zaszkodzi? Nie.
No i zjadł. Cały słoik, ze smakiem! Widać było, że chętnie zjadł by więcej.
I tak myślę, że to ważna lekcja dla nas wszystkich.
Dla mnie, żeby pozwalać na samodzielność wyborów. Bo co się stało? Dziecko zjadło ciepłe, pożywne śniadanie.
A dla naszego synka to informacja, że jest słuchany, że jego zdanie ma znaczenie, a przede wszystkim, że ma wpływ na rzeczywistość - a to bardzo ważna potrzeba wszystkich ludzi.
czwartek, 7 marca 2013
Samodzielne zasypianie cz.2
Dzisiaj nasz synek zasnął sam, nie tylko sam w łóżeczku, ale też sam w pokoju!
Uznaliśmy, że spróbujemy, jeśli nie będzie płakać, to może się uda... i zasnął :) W dodatku szybciej niż zwykle.
W zasadzie zmiana spowodowana naszą potrzebą - bo ostatnio usypianie, czyli siedzenie na fotelu, w ciemnym pokoju, z kołysankaaamiii w tleee...., kończyło się baaardzo skuuteeecznieeee- dwoma śpiącymi panami.
Zobaczymy jak będzie dalej.
Na razie po raz kolejny widzę, że warto próbować, sprawdzać, czy dziecko na pewno nie jest gotowe na kolejny krok ku samodzielności.
Ps. Dodam, choć dla mnie to oczywiste, gdyby synek płakał, nie zostawilibyśmy go samego.
Ps.2. To działa już od 5-ciu nocy z rzędu. Czyli rzeczywiście trafiliśmy w dobry moment :)
poniedziałek, 4 marca 2013
(Czy) Moje dziecko mnie złości! (?)
Tak. Ostatnio strasznie
łatwo się wkurzam!
Więc jestem nieprzyjemna, gderająca: nie rób tego, nie rób tamtego, zostaw. A przecież wiem, że nie tędy droga. Wiem, że nie tak powinna wyglądać komunikacja z dzieckiem.
Tylko co zrobić z tą złością?!
I czy to rzeczywiście dziecko mnie złości?
- podnoszeniu rozrzuconych rzeczy,
- sprzątaniu kuchni,
- wycieraniu upaćkanego stołu,
- chowaniu wyjętych garnków do szafki itp. itd.
- mówienie, że tego się nie robi,
Denerwują mnie teoretycznie
tzw. "pierdoły" - leżący pod nogami klocek/samochód/kubek etc.,
rozlane picie... oj, można by mnożyć.
Poziom zdenerwowania
wzrasta wraz z porą dnia, osiągając swoje maksimum ok. 16.Więc jestem nieprzyjemna, gderająca: nie rób tego, nie rób tamtego, zostaw. A przecież wiem, że nie tędy droga. Wiem, że nie tak powinna wyglądać komunikacja z dzieckiem.
Tylko co zrobić z tą złością?!
I czy to rzeczywiście dziecko mnie złości?
STOP.
Ok. Wiem, że to nie dziecko
mnie złości. Przynajmniej w emocjach zachowuję tyle trzeźwości umysłu :)
Niestety to ono musi się
borykać z wkurzoną mamą.
Więc postanowiłam zatrzymać
się, wyjść na chwilę ze skóry matki-hetery i przyjrzeć się sytuacji.
Kiedy się złoszczę? W
jakich sytuacjach?
Chyba głównie, przy
powtarzaniu po raz n-ty tych samych czynności: - podnoszeniu rozrzuconych rzeczy,
- sprzątaniu kuchni,
- wycieraniu upaćkanego stołu,
- chowaniu wyjętych garnków do szafki itp. itd.
No właśnie, czynności
ciągle te same, a w dodatku efekty widać tylko na chwilę.
Co jeszcze?
- proszenie o zrobienie
czegoś,- mówienie, że tego się nie robi,
- gonienie z pieluchą po
domu…
A więc nie tylko powtarzalność,
ale i brak wpływu - bo zaczęłam ostatnio obijać się o mur odmiennego zdania
mojego synka.
Co jeszcze?
Ciągłe siadanie, wstawanie,
przechodzenie w inne m-ce...
OK. A więc co stoi za tą
złością?
Zmęczenie? Znużenie? Znudzenie?
Brak poczucia wpływu na rzeczywistość?
Potrzebuję odpocząć.
Potrzebuję też zrobić coś kreatywnego, konkretnego, ambitnego. Potrzebuję
kontaktu z ludźmi. Potrzebuję rozrywki, zabawy.
Oj, nazbierało się tych potrzeb!
No i za to lubię
Porozumienie Bez Przemocy! Nie znając go, nie wpadłabym na takie rozłożenie
sytuacji na czynniki pierwsze.
Teraz czeka mnie następny
krok - znaleźć sensowne sposoby na zaspokojenie tych potrzeb. I zmotywować się,
żeby je realizować, a nie narzekać :)
Subskrybuj:
Posty (Atom)





